บทที่ 6 อยากกินปลา

บทที่ 6

อยากกินปลา

สุดเขตพาเข็มทิศกลับมายังคอนโดหรู เขาเองก็ย้ายมาพักอยู่ข้างห้องอีกฝ่ายมานานแล้ว แต่เข็มทิศคงไม่ได้สังเกต พอมีอะไรกันในคืนนั้นเด็กที่นอนคอพับคออ่อนอยู่ข้างๆก็หนีไปอยู่ที่อื่นซะงั้น เขาหัวเสียกับเรื่องนี้เป็นแรมเดือนออกตามหาก็ไม่เจอ ไปดักรอที่มหาวิทยาลัยก็ไม่เห็น มาที่ผับอีกฝ่ายก็ไม่ยอมออกมาปรากฏตัวจนกระทั่งค่ำคืนนี้...

พอมาถึงคอนโดหรูแทนที่หมอเขตจะอุ้มคนหลับลึกเข้าห้องอีกฝ่าย แต่เขาเลือกที่จะอุ้มมาที่ห้องของตัวเองที่อยู่ติดกัน วางร่างสูงของคนหลับไว้บนเตียงนอนนุ่มก่อนจะขยับตัวเองขึ้นมานอนตะแคงมองอยู่ข้างๆพักใหญ่ ปล่อยให้คนหลับได้นอนให้เต็มอิ่ม มืิอหนายกขึ้นมาเขี่ยปอยผมให้ด้วยท่าทีอ่อนโยน ไล้เรียวนิ้วยาวไปตามสันกรามสวยกับเสี้ยวหน้าคมอย่างเพลินมือ เพียงไม่นานคนที่หลับก็รู้สึกตัวพอสะลึมสะลือลืมตาตื่นเอียงหน้ามาเจอเจ้าของมือซุกซนที่มาป้วนเปี้ยนใบหน้าของตนก็รีบดีดตัวขึ้นมา 

ดวงตาคมกวาดมองไปโดยรอบก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติแล้วก้มมองคนที่ยังคงนอนตะแคงอย่างสงสัย

"ห้องมึง?" 

เข็มทิศที่ลอบสำรวจห้องนอนหรูที่แต่งไว้เรียบๆแต่ดูแพง เครื่องใช้เฟอร์นิเจอร์ที่อยู่ในห้องก็ไม่ใช่ราคาถูก ทุกอย่างในนี้มีแต่รุ่นลิมิเต็ดไม่ต่างจากห้องตัวเองเท่าไรนัก การออกแบบตกแต่งก็สไตล์คล้ายกับห้องของตนจนไม่น่าเชื่อ

"โทษทีที่เผลอหลับ ทำไมไม่ปลุกวะ" 

แทนที่จะได้ไปห้องตน แต่กลับมาอยู่ห้องของคนที่อยากให้รับผิดชอบ เพราะเผลอหลับอีกฝ่ายคงไม่รู้ว่าจะพาไปไหน เข็มทิศจึงไม่ได้โวยวาย แค่งงว่าสถานะตอนนี้ใครกันแน่ที่กำลังรับผิดชอบและใครกันที่กำลังถูกรับผิดชอบอยู่ คือเป็นสงสัยอยู่ครามครัน...

"เห็นนายหลับจึงไม่อยากจะปลุกก็เลยพามาที่ห้องของฉัน คงไม่ว่าอะไรใช่ไหม"

"อืม ไม่เป็นไรกูผิดเองแหละที่ชิงหลับไปก่อน ว่าแต่ห้องน้ำอยู่ไหน กูอยากอาบน้ำแล้วหลังจากนั้นเราค่อยมาคุยกัน" 

พอได้คำตอบคนเหนียวตัวจัดเพราะเพิ่งผ่านสมรภูมิรักมาอย่างเร่าร้อน จึงอยากที่จะอาบน้ำชำระร่างกายตัวเองเป็นอันดับแรก ก่อนจะมาทำความตกลงร่วมกันเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นอีกครั้ง

สุดเขตจึงเดินไปหยิบผ้าขนหนูสีขาวสะอาดตาขนาดพอเหมาะมายื่นให้พร้อมกับมองร่างเล็กกว่าที่ลงจากเตียงยื่นมือมารับผ้าขนหนูแล้วเดินไปหยุดชะงักหน้าห้องน้ำก่อนจะหันมามองหน้าเขานิ่ง

"แล้วมึงล่ะ จะยืนทำห่าอะไรก็เข้ามาอาบด้วยกันเลยจะได้ไม่เสียเวลา" 

เป็นอีกครั้งที่สุดเขตหลุดยิ้มกับคำพูดตรงๆของคนตรงหน้า จริงอยู่ที่ว่าเพิ่งจะทำความรู้จักกันไม่นาน มันอาจไม่ชินเท่าไรนัก แต่ก็ไม่ได้แปลกใจกับความเป็นคนขวานผ่าซาก เพราะนี่เป็นตัวตนที่แท้จริงของเข็มทิศที่ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งแกล้งทำ

และด้วยนิสัยนี่เองที่เขาชอบ...แอบมองอีกฝ่ายอยู่เสมอเมื่อมีโอกาส

"เอาสิ แต่บอกเลยนะว่าจะไม่ใช่แค่อาบ" 

คนฟังยักไหล่อย่างไม่นำพา ส่วนเจ้าของห้องก็เดินตามอีกคนเข้าไปในห้องน้ำพร้อมทั้งหยิบผ้าเช็ดตัวที่ยังไม่ได้ใช้ถือติดมือเข้ามาอีกผืน 

"มาคิดดูแล้วก็แปลกเรายังไม่รู้จักกันดีเลยด้วยซ้ำ ก็ตามกันมาถึงห้องแล้ว" เข็มทิศเป็นฝ่ายพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบขณะเจ้าของห้องกอดอกมองเขาที่กำลังล้างหน้าแปรงฟันอยู่ ถึงแม้ตอนนี้แอลกอฮอล์ในกระแสเลือดจะมีหลงเหลืออยู่บ้างแต่ก็พูดจากันรู้เรื่อง

"ก็คนถูกใจกันยังไงก็ยอมได้หมดแหละ" 

สุดเขตตอบกลับ ขณะยืนมองคนข้างตัวหลังจากตัวเองจัดการตรงนี้เสร็จไปก่อนหน้าแล้ว

"จะบอกว่าศีลเสมอกันว่างั้น?" 

คนฟังหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ กับคำพูดนั้น มันก็อาจจะใช่ พอมีอะไรกันลึกซึ้งแล้วมันก็ติดใจยากจะถอนตัว อยากจะมีอีกซ้ำๆทุกๆวันกับคนตรงหน้า

"จะคิดอย่างนั้นก็ได้ไม่ผิด"

"มึงอายุกี่ปี" 

คนถามก้มลงไปล้างฟองขาวนุ่มออกจากหน้าจนสะอาด ใบหน้าคมดูเกลี้ยงเกลาน่าสัมผัส สุดเขตจึงอดไม่ได้ที่จะหยิบผ้าผืนเล็กตรงบ่าซับหน้าให้กับคนหล่อแต่โคตรดื้อที่ยกคิ้วขมวดใส่ก่อนจะค่อยๆคลายตัวลงเหมือนเดิม 

"ฉันเรียนแพทย์อยู่ปีห้า"

"งั้นกูก็อายุน้อยกว่า" 

"นายอยู่ปีสามอ่อนกว่าฉันสองปี เพราะงั้นต้องเรียกฉันว่าพี่เขต แล้วห้ามพูดกูมึง" 

"ไม่มีทาง! ว่าแต่รู้ได้ไงว่ากูเป็นใคร" 

".........." 

"กูถาม" 

"........." 

คนฟังยืนกอดอกมองหน้านิ่งๆไม่ยอมปริปาก จนคนถามค้อนให้วงใหญ่

"เออ.. รู้ได้ไงว่าผมเป็นใครครับ... พอใจมึงหรือยัง" 

คนอยากรู้จึงต้องยอมอ่อนข้อเปลี่ยนสรรพนามตัวเอง แต่สุดท้ายก็ปิดจบที่คำว่า มึง จนสุดเขตส่ายหัวอย่างเอ็นดู

ไว้ค่อยๆเปลี่ยนทีละนิดก็คงไม่สาย... 

"ก็ไม่ยากไม่ใช่เหรอ พี่ว๊ากหนุ่มวิศวะปีสาม หนุ่มเพลย์บอยเลือดร้อน หล่อสุดฮอตปรอทแตก เปลี่ยนคู่นอนไม่ซ้ำหน้า หล่อรวย ไฮโซ โก้หรูซะขนาดนั้น ใครบ้างจะไม่รู้จัก"

เข็มทิศมองหน้าคนพูดพลางยักไหล่ ไม่แปลกใจที่อีกฝ่ายจะไม่รู้จักเพราะชีวิตเขาเป็นอย่างที่พูดจริงๆ

"ป่ะ ไปอาบน้ำกัน" 

คนชวนเดินไปยืนอยู่ใต้ฝักบัวก่อน พลางหันกลับมามองเจ้าของห้องที่ยังไม่ขยับตาม คิ้วเข้มเรียงตัวสวยขมวดเข้าหากันยุ่ง หรี่ตามองคนเป็นพี่ด้วยความสงสัย

"อะไรอีก" 

"แค่อาบน้ำ?" 

สุดเขตเลิกคิ้วถาม เพราะถ้าต้องตัวเปียกปอนใกล้กับร่างแกร่งหนัดแน่นของอีกฝ่ายที่มีกล้ามเนื้อเป็นลอนกำลังสวยน่าลูบสัมผัส ผิวขาวเนียนสะอาดละเอียดราวกับผู้หญิงเขาคงอดใจไม่ไหว

"ถ้าแค่อาบน้ำกูจะชวนมึงเข้ามาทำไม.. ถามโง่ๆ" 

เร็วยิ่งกว่าจรวดเมื่อได้รับคำตอบ คนอายุมากกว่าขยับประชิดตัว แล้วกระตุกผ้าเช็ดตัวที่ผูกอยู่บนเอวสอบของเข็มทิศให้หลุดติดมือออกมาอย่างง่ายดาย ตามมาด้วยของตนเองไปแขวนไว้

กึก!

พอหันมาเห็นลำกายใหญ่อลังการที่หลับใหลอยู่ เข็มทิศก็ชะงักแล้วลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ขนาดว่ามันหลับยังใหญ่โตมโหฬารซะขนาดนั้น คิดไม่ออกจริงๆว่าเวลามันตื่นจะโอฬารขนาดไหน ยังนึกสงสัยว่ามันเข้าไปอยู่ในตัวเขาได้อย่างไร ว่าของตัวเองเป็นงูยักษ์ไม่เคยน้อยหน้าใครแต่พอมาเจออนาคอนด้านี่ถึงกลับก้มลงมองของตัวเองที่กลายเป็นหนอนน้อยไปโดยปริยายเมื่อเทียบกับเขา เข็มทิศถึงกลับพ่นลมหายใจออกมายาวๆ 

... เพราะหากต้องเทียบกับเขาแล้ว ของตัวเองมันโคตรกาก! 

"จ้องอะไรขนาดนั้น หือ เดี๋ยวมันก็ตื่น เตรียมเจ็บตัวไว้รอก็แล้วกัน" 

สุดเขตเย้าหยอกคนที่จ้องกลางกายของตัวเองตาเป็นมันสลับกลับลอบกลืนน้ำลายลงคอเป็นพักๆ ท่าทางน่ารักนั้นทำให้อดยิ้มไม่ได้ ไม่แปลกใจนักกับท่าทีตื่นเต้นเพราะเข็มทิศไม่ใช่คนแรกที่อึ้งกับขนาดของสิ่งที่อยู่ในร่มผ้า 

คนมองลอบกลืนน้ำลายอีกครั้ง หากเปรียบไอ้เจ้าลำเขื่องเป็นปลาก็น่าจะเป็นปลาชะโดที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายปลาช่อนแต่อาจจะใหญ่โตกว่า และยังมีนิสัยดุร้ายมากในขณะผสมพันธุ์ ชอบโจมตีเหยื่ออย่างดุดัน และมีอรรถรสตั้งแต่เริ่มต้นจนจบเกมส์

"ไปฉีดมาหรือเปล่า"  

อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม ใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อเห็นลำกายใหญ่ผงกหัวรับอย่างคุ้นกัน

"ของพ่อให้มาทั้งนั้น"

"เออ แล้วเคยถามพ่อแม่ไหมว่าตอนท้องกินอะไรมันถึงได้ใหญ่เกินคน" 

ก็ยังอดสงสัยกับความใหญ่โตที่เกินมาตรฐานไปมาก เข็มทิศยังสงสัยไม่หยุด คิดไปคิดมาแล้วยังอึ้งว่ามันเข้ามาอยู่ในตัวได้อย่างไร

"ไม่ได้ถาม แต่รู้ว่านี่เป็นกรรมพันธุ์ไม่ได้ฉีดมาแน่ จะพิสูจน์ดูเลยไหมล่ะ"

คนฟังทำตาโตก่อนจะเม้มปากเข้าหากันแน่น ไม่ต้องบอกก็รู้เพราะมันแข็งขืนแข็งแรงขนาดนั้นคงไม่ได้ฉีดมาแน่

"อาบน้ำกันเลยดีกว่า?" 

คราวนี้สุดเขตเป็นฝ่ายคะยั้นคะยอเพราะเริ่มอดใจไม่ไหวกับสายตาอยากรู้อยากเห็น คำว่า อาบน้ำ ที่ไม่ใช่แค่การอาบน้ำ เมื่อเห็นว่าคนอายุน้อยกว่าเอาแต่นิ่งเงียบกัดปากแน่น 

ซ่า!! 

เสียงสายน้ำอุ่นไหลจากฝักบัวกระทบพื้น และถึงจะเป็นน้ำอุ่นแต่คนที่ยังไม่อิ่มในรสรักก็แสร้งเขยิบกายเข้าไปใกล้ บดเบียดร่างเปลือยเปล่ากับร่างสูงใหญ่โดยที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ถอยหนี อีกทั้งยังวาดวงแขนแข็งแรงโอบเอวกลับอย่างให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี จนร่างของเข็มทิศตกอยู่ในวงแขนของหมอเขต ร่างสองร่างแนบชิดจนรู้สึกถึงความแข็งขืนตื่นตัวที่อยู่ตรงกลางกายมันดุนดันผงาดเป็นลำยาวใหญ่เบียดหน้าท้องแกร่งเป็นลอนของเข็มทิศจนเจ้าตัวหน้าขึ้นสีระเรื่อกับขนาดที่ขยายตัวตื่น

"พอไม่เมาแบบนี้ก็น่ารักดีนะ" สุดเขตถามคนที่สายตาฉ่ำเยิ้มปรือปรอยแก้มแดงน่ามอง 

"ยังไง"

เข็มทิศเลิกคิ้วถามขณะมือเรียวเริ่มซุกซนไปทั่วร่างสูง เจ้าตัวเองก็ดูจะชอบใจ ปล่อยให้มือเล็กได้สำรวจร่างกายตนอย่างเอาแต่ใจราวกับเป็นเจ้าของ

"ชอบอ้อน และรุกเก่ง"

"ก็มีบ้าง ทำไมหรือว่ามึงไม่ชอบ" เข็มทิศถามกลับ ซึ่งเป็นการดีที่จะได้รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไร ชอบหรือไม่ชอบอะไร

"ชอบมากเลยแหละไทป์นี้ถูกใจที่สุด อ้อนนิดๆเหมือนแมว งอนบ้างนิดหน่อยพอเป็นสีสัน รุกบ้างก็ดี ดุและมีความเกรี้ยวกราดพอให้ตื่นเต้น" 

คนฟังแอบยกยิ้มมุมปากกับสิ่งที่ได้ยิน ถึงจะแปลกใจเพราะไม่เคยเจอใครแบบนี้ แต่ก็รู้สึกได้ว่าที่คนตัวโตพูดมาทั้งหมดก็คือตัวตนของเขานั่นเอง ทุกอย่างมันถูกใจไปเสียหมด... 

"ก็ดีที่ชอบ"

"งั้นนายก็จัดการพี่ซะเลยสิ อ้อนพี่ให้เต็มที่ไปเลย”

คนแทนตัวเองว่าพี่ก้มกระซิบชิดใบหูเสียงแหบพร่าพร้อมกับลิ้นร้ายที่แอบแลบเลียทักทายติ่งหูเล็กไปหนึ่งที จนขนอ่อนอีกคนลุกชัน

"งั้น ไม่เกรงใจแล้วนะ" 

ตอนเป็นเด็กพ่อโรมชอบสอนว่าให้เขาว่ากินปลาอยู่บ่อยๆโดยเฉพาะปลาทูจะได้ฉลาดเหมือนแม่เวย์ แต่ตอนนั้นเขาไม่ชอบกิน! 

แต่วันนี้เขาจะลองเชื่อพ่อโรมดูสักครั้ง จะกินปลาชะโดน้ำจืดนี่ดูว่าถ้ากินแล้วมันจะฉลาดขึ้นจริงอย่างที่พ่อสอนไว้หรือเปล่า?... 

จะกินแบบไม่ให้เหลือเนื้อเลยสักชิ้น จะทั้งดูด อม เลีย และยกซดเลยล่ะ!!